โครงการสื่อเพื่อสังคม รายการพึ่งพาอาศัย

น้ำ เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง!
แต่คนส่วนใหญ่กลับไม่ค่อยรู้สึกถึง ความ “พิเศษ” ของน้ำเท่าใดนัก

อาจเป็นเพราะวิถีชีวิตของเราเกี่ยวข้องกับน้ำมาโดยตลอด  เราดื่มน้ำ ใช้น้ำ สัมผัสอยู่กับน้ำทุกวัน  (ช่วงนี้อาจจะได้สัมผัสมากหน่อย)
เราจึงเห็นน้ำเป็นของธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปและไม่ตระหนักถึงความสำคัญมันมากนัก  จวบจนเมื่อภัยแล้งหรืออุทกภัยมาเยือน

สำหรับนักวิทยาศาสตร์ น้ำเป็นสารเคมีที่แสนประหลาด
สารเคมีที่มีสูตรว่า H₂O อันแสนเรียบง่ายนี้ กลับมีคุณสมบัติที่น่าพิศวงมากมาย

คุณสมบัติบางอย่างเราพบเห็นอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ค่อยทราบว่านั่นเป็นคุณสมบัติที่พบเห็นได้ยากยิ่ง ตัวอย่างเช่น

น้ำ ปรากฏอยู่ในธรรมชาติพร้อมกันทั้ง 3 สถานะ แม้ดูเป็นเรื่องธรรมดาที่เราสามารถพบน้ำที่เป็นเหลว น้ำแข็ง และไอน้ำได้พร้อมๆ กัน แต่สสารส่วนใหญ่ในโลกมักอยู่ในสถานะใดสถานะหนึ่ง ตามอุณหภูมิและปัจจัยอื่นๆ เช่น เหล็กเป็นของแข็ง ปรอทเป็นของเหลว ออกซิเจนเป็นก๊าซ
มีเพียงน้ำเท่านั้นที่ปรากฏทั้ง 3 สถานะ อยู่ด้วยกันในธรรมชาติ

Read the rest of this entry »

เป็นที่ทราบกันดีว่า วิถีชีวิตอาจมีผลต่อสุขภาพ แต่ยิ่งกว่านั้นนักวิทยาศาสตร์อังกฤษยังเชื่อมั่นว่า มีผลต่อกรามของเราด้วย

ดร.โนรีน วอน ครามอน-โทบาเดล แห่งมหาวิทยาลัยเคนท์รายงานการค้นพบนี้ในวารสารวิชาการ Proceedings of the National Academy of Sciences แล้ว

ดร.ครามอน ทำการวัดกระโหลกและกระดูกกราม (mandibles) ของคน 300 คนจากกลุ่มที่มีวัฒนธรรมแตกต่างกัน 11 กลุ่ม บางกลุ่มก็เป็นสังคมนักล่าสัตว์เก็บของป่า บางกลุ่มเป็นสังคมเกษตรกรรมแบบดั้งเดิม ส่วนกระโหลกที่ใช้วัดนั้นก็มาจากพิพิธภัณฑ์ของคนเมื่อ 200 ปีก่อน

“คนกลุ่มนี้มีลักษณะที่เหมือนกับคนสมัยนี้” ดร.ครามอนกล่าว

ดร.ครามอน พบว่า สังคมที่เป็นนักล่าจะมีกระดูกกรามที่แคบและยาว ขณะที่คนที่มาจากสังคมเกษตรกรรมจะมีกระดูกกรามที่สั้นและกว้างกว่า

ดร.ครามอน มองว่าลักษณะของกระดูกกรามน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับอย่างสภาพอากาศ และการใช้ชีวิต มากกว่าเรื่องของยีน

“รูปแบบที่ว่านี้ค่อนข้างสม่ำเสมอ ไม่เกี่ยวเลยว่าคนนั้นมาจากไหน” ดร.ครามอนชี้แจงผลการวิจัย “ผลการวิจัยระบุว่า มีกลไกทางชีวกลศาสตร์บางอย่างทำให้กระดูกกรามขยาย ไม่น่าจะเป็นเรื่องของยีนเพียงอย่างเดียว”

“เรามองว่าเด็กคนหนึ่งที่เติบโตมาในสถานการณ์ที่แตกต่างกันจะมีพฤติกรรมการเคี้ยวที่แตกต่างกัน เมื่อผ่านไปนานๆ ความเปลี่ยนแปลงที่กระดูกกรามจึงเกิดขึ้นในตัวเด็กๆ แต่ละคน”

ดร.ครามอนตั้งสมมติฐานว่า วิธีการจะเคี้ยวที่แตกต่างกันน่าจะมีจากสไตล์การใช้ชีวิตที่แตกต่างกัน ดร.ครามอนมองว่าคนที่เป็นนักล่าสัตว์เก็บของป่าอาจจะต้องเคี้ยวมากกว่าคนที่ทำเกษตรกรรมเอง “ประชากรที่เป็นสังคมเกษตรกรรมจะมีการกินอาหารที่ดีกว่า”

ในแต่ละวันนักล่าสัตว์อาจจะต้องเคี้ยวบ่อย และไม่มีการกำหนดเวลากินอาหารที่แน่นอน การกินอาหารจึงอยู่ที่ว่าสามารถเก็บเช่น ถั่วหรืออาหารทีเคี้ยวยาก ได้มากน้อยเพียงใด
นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานจากสปีชีส์อื่นด้วยว่าลักษณะของกระดูกกรามขึ้นอยู่กับการกินอาหารด้วย เช่น สัตว์คล้ายกระต่ายที่ชื่อ hyraxes ก็มีกระดูกกรามที่เล็กกว่าใครอื่นในตระกูลเดียวกันถึง 10 เปอร์เซ็นต์ เมื่อได้กินอาหารที่เคี้ยวง่าย

อย่างไรก็ตาม ดร.ครามอนเตือนว่า งานวิจัยชิ้นนี้ยังต้องหาเหตุผลสนับสนุนที่แท้จริงต่อไปเพื่อให้ได้มุมมองที่แตกต่าง เพราะแม้แต่คำว่า นักล่าสัตว์ ก็ยังตีความได้หลายแบบ และมีการกินอาหารที่แตกต่างกันด้วย

แปลจาก: http://www.abc.net.au/science/articles/2011/11/22/3372304.htm

ที่มา : วิชาการ.คอม

สังเกตกันไหมว่าฤดูกาลในปัจจุบันนี้ได้แปรปรวนเป็นอย่างมาก ฤดูร้อนก็ร้อนจัด เมื่อถึงฤดูฝนก็เกิดฝนฟ้าคะนองอย่างรุนแรงจนเกิดน้ำท่วมไปทุกภูมิภาคของประเทศ และถ้าสังเกตกันให้ดีหลายปีที่ผ่านมาเรามักจะพบเห็นกับข่าวภัยธรรมชาติต่างๆ มากขึ้นเรื่อย จนเกือบจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว นั่นอาจเป็นเครื่องหมายแสดงให้เรารู้ว่าเรากำลังก้าวสู่ยุคใหม่นั่นก็คือ ยุคโลกร้อนแล้วนั่นเอง

จากการรายงานของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) ปัจจุบันประเทศไทยมีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสูงเป็นอันดับที่ 31 ของโลก หรืออันดับ 1 ของเอเชีย แต่ก็คงจะยังไม่สายเกินไป แค่เราเริ่มจากการสังเกตพฤติกรรมของเราเองในการกินอยู่ใช้อย่างไร ไม่ให้เบียดเบียนโลกใบนี้ได้บ้าง และจริงใจในการปรับเปลี่ยนนิสัยเพื่อลดความร้อนให้โลกของเราแม้สักแค่หนึ่งองศาก็ยังดี ด้วยการใช้ชีวิตแบบปันรักกลับคืนให้โลกนี้กันดีกว่า

1. ใช้หลอดตะเกียบ…
ไม่ใช่เรื่องยากถ้าคิดจะประหยัด พลังงานไฟฟ้า ด้วยการเปลี่ยนหลอดไฟเป็นหลอดตะเกียบซึ่งใช้ไฟเพียง 28 วัตต์ ซึ่งถ้าเปลี่ยนมาใช้กันทั้งประเทศจะสามารถลดการนำเข้าเชื้อเพลิง 5,000 ล้านบาทต่อปี ประหยัดไฟฟ้าได้ถึงปีละ 9,000 ล้านหน่วย คิดเป็นเงิน 25,000 ล้านบาทต่อปี รวมทั้งลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ได้ถึง 4,600 ล้านตันต่อปีอีกด้วย

2. ถุงผ้าช่วยโลก…
ยังเป็นเรื่องอินเทรนด์อยู่สำหรับถุงผ้าหลากสไตล์ เมื่อคิดจะช้อปปิ้งก็หิ้วถุงผ้าติดไม้ติดมือเอาไว้ใส่สินค้าต่างๆ แทนการใช้ถุงพลาสติก เพราะในแต่ละปีจะมีการผลิตถุงพลาสติกมากกว่า 60,000 ล้านใบ และมีเพียง 3% เท่านั้นที่สามารถนำมาใช้รีไซเคิลได้

3.ใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์…
ย่นย่อระยะทางในการต้องไปประชุม นอกออฟฟิศด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย การประชุมผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ การโทรศัพท์ข้ามทวีป การแจ้งข่าว นัดหมาย หรือบอกเล่าผ่านอีเมล์ การสนทนาผ่านเว็บแคม ทั้งหมดเป็นเทคโนโลยีที่จะเอื้ออำนวยความสะดวกให้เราเป็นอย่างมาก ถ้าคุณเรียนรู้ที่จะพัฒนาทักษะเพื่อใช้มันกับหน้าที่การงาน และไลฟ์สไตล์ ย่อมจะทำให้ลดทรัพยากรพลังงานดีทีเดียว นอกจากนี้บางออฟฟิศยังมีการทำงานแบบที่เรียกว่า Paperiess คือการลดการใช้กระดาษภายในสำนักงานโดยการนำสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้แทนกระดาษเพื่อประหยัดทรัพยากร นอกจากนี้ การใช้จอภาพในการทำงานแทนการใช้เอกสารกระดาษสามารถลดต้นทุนให้แก่ องค์กรอย่างมหาศาลอีกด้วย

4. ขนส่งมวลชนช่วยได้…
การเลือกใช้บริการขนส่งมวลชนไม่ว่า จะเป็น เรือ รถเมล์ รถไฟฟ้า รถไฟฟ้าใต้ดิน เป็นการช่วยลดปริมาณรถยนต์ และการปล่อยก๊าซคาร์บอนมอนออกไซด์สู่อากาศ รวมทั้งการวางแผนการเดินทางก่อนเดินทาง ดูเส้นทางลัด จะเป็นการประหยัดเวลาและน้ำมันอีกด้วย

5. มือถือลดโลกร้อน…
ในปัจจุบันโทรศัพท์นับเป็นปัจจัย ที่ 5 ของมนุษย์เราไปแล้ว การชาร์จแบตมือถือทิ้งเอาไว้ หรือเสียบปลั๊กที่ชาร์จคาไว้ตลอดเวลาโดยที่ไม่ถอดออกจากเต้าเสียบ ทำให้เสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ถึง 95% เพราะขณะที่เสียบปลั๊กอยู่นั้นก็ยังคงปล่อยกำลังไฟออกมา ดังนั้นเมื่อชาร์จเรียบร้อยแล้วก็ดึงปลั๊กออก เห็นไหมว่าง่ายนิดเดียวเอง

มีอีกหลากหลายวิธีในการช่วยโลกของเราในชีวิตประจำวัน ขอเพียงปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ร่วมมือร่วมใจและตั้งใจอย่างแน่วแน่ ในอนาคตข้างหน้าเราจะได้มีโลกที่เย็นสบาย และสิ่งแวดล้อมดีๆ ให้ลูกหลานของเราต่อไป…

ที่มา  วิชาการ.คอม

Dr.Fitzpatrick ได้กำหนดสีผิวของคนเราไว้ 6 ชนิดซึ่งได้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย โดยแบ่งตามความแตกต่างของสีผิว ขั้นตอนการดูว่าผิวเราเป็นแบบประเภทอะไรซึ่งทำให้เรารู้ ว่าสามารถทนกับรังสี UV ได้มากขนาดไหน วิธีก็แค่ดูสีผิวของเราเทียบกับรูปมือหรือสีผิวตามในรูป และดูรายละเอียดด้านล่างเพิ่มเติม

Read the rest of this entry »

ครอบครัวเน็ตเวิร์ก สั่นคลอน”วิถีเอเชีย”

ในยุคครอบครัวเน็ตเวิร์กการพบปะพูดคุยและการสื่อสารทางกายภาพที่บ่งบอกและรับรู้ได้ถึงความรักความห่วงใยของ “พ่อ แม่ ลูก” ถูกแทนที่ด้วยความสะดวกรวดเร็ว ผ่านการใช้โทรศัพท์ อีเมล์ หรือการแช็ต ครอบครัวจึงพูดกันน้อยลง เด็กๆ เริ่มหันไปเชื่อฟังคนอื่นมากกว่าผู้ปกครอง วิถีชีวิตไปจนถึงเทรนด์แฟชั่น เกิดการเปลี่ยนถ่ายวัฒนธรรมได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

ดร.แคทเธอลีน เบอร์นาร์ต ประธานสถาบันวิจัยและบริการด้านครอบครัวและเด็ก (เอสอี อาร์เอฟเอซี) กล่าวในงานแถลงข่าวการประชุมเรื่อง “การปกป้องสถาบันครอบครัว โดยเฉพาะเรื่องความผูกผันในครอบครัว เด็ก และการรักษาวัฒนธรรม” ที่ประเทศไทย เมื่อไม่นานนี้ว่า ตั้งแต่ปี 2503 ครอบครัวแบบเกษตรกรรม เปลี่ยนแปลงเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรม ในระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา โลกไซเบอร์เข้ามามีบทบาทและเปลี่ยนครอบครัวแบบเราๆ ให้กลายเป็นครอบครัวเน็ตเวิร์ก ที่ไม่เพียงแต่เพิ่มช่องว่างระหว่างสมาชิกในครอบครัวให้ห่างจากกันมากขึ้น แต่ยังเป็นช่องทางอาชญากรรมในรูปแบบใหม่ เช่น การปลอมแปลงเอกสาร การซื้อยาเสพติดผ่านระบบออนไลน์ การค้าอาวุธสงคราม รวมทั้งการค้ามนุษย์และเด็ก

“ในมิติของครอบครัว ซึ่งเป็นหน่วยเล็กที่สุดของสังคมนั้น โลกไซเบอร์ทำให้เด็กมีความต้องการ อยากได้อยากมีเหมือนคนอื่น เมื่อเขาเห็นโฆษณาทางทีวีและบนอินเตอร์เน็ต เด็กจะหาทางเพื่อให้ได้ครอบครองสิ่งต่างๆ เหล่านั้น จึงเป็นที่มาของปัญหา ทั้งโสเภณีเด็ก โรคเอดส์ การไม่เชื่อฟังพ่อแม่ผู้ปกครอง และความรุนแรงอื่นๆ ที่เป็นผลต่อเนื่องในภายหลัง”

ดร.เบอร์นาร์ต กล่าวต่อว่าในด้านวัฒนธรรมนั้น ปัจจุบันเราเกือบจะมีวัฒนธรรมหนึ่งเดียวทั่วโลก ที่ครอบครัวแบบเน็ตเวิร์กได้ทำลายสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของชาวเอเชีย เช่น การเคารพผู้ใหญ่ วัฒนธรรมการกินอยู่ ประเพณี และการให้คุณค่าเรื่องศาสนา ก็กำลังถูกลบเลือนหายไป แต่เรากลับไปส่งเสริมไลฟ์สไตล์อย่างชาติตะวันตก โดยไม่มีการควบคุมว่าควรจะรับมามากน้อยแค่ไหน

บางอย่างก่อให้เกิดปัญหาที่ไม่คาดคิด ทั้งการเล่นเกมออนไลน์ หรือการแต่งกายตามแฟชั่นของฝรั่ง สิ่งเหล่านี้ได้ถอนรากถอนโคน วัฒนธรรมที่งดงามของชาวเอเชียออกไป

หลายประเทศเรียกสิ่งนี้ว่าเสรีนิยม หรือความทันสมัย บางประเทศก็นำไปต่อยอด เกิดเป็นสิ่งใหม่ในด้านความคิด แนวทางอุดมการณ์ จนถึงขั้นทำลายวัฒนธรรมดั้งเดิม โดยมองว่าเป็นสิ่งล้าสมัยหรือไม่ก็โบราณไร้คุณค่า

Read the rest of this entry »