อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย ( อ่านว่า อัดตานัง นาติวัดเตยยะ )
บุคคลไม่ควรลืมตน โดย…มรรคาสามัญ
สุภาษิตกล่าวไว้ว่า คนลืมตัว เหมือนวัวลืมตีน เป็นการหลงมัวเมาในกิเลสตัณหาของคนเรา หลงในสิ่งที่พึงปรารถนาที่เรียกว่า อิฏฐารมณ์ อันได้แก่ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข พอลุ่มหลงลืมตนแล้วย่อมอันตรายต่อตัวเองและผู้อื่น เกิดการยึดมั่นถือถือมั่นสำคัญตนผิด (อุปาทาน) มีแง่คิดมุมมองต่อตนเองและคนอื่นเปลี่ยนไปเนื่องจากจิตใจถูกห่อหุ้มด้วยกิเลส อวิชชาก็เริ่มเข้าครอบงำ จนมองเห็นสรรพสิ่งผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง โดยหารู้ไม่ว่า มีไตรลักษณ์หรือสามัญลักษณ์เสมือนหนึ่งผู้คุมกฎคอยกุมบังเหียนชักไยให้สรรพสิ่งต้องเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน เป็นสิ่งที่คงทนอยู่ได้ยาก เนื่องจากไม่ใช่ตัวตน สรรพสิ่งมีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดา จึงเรียกว่าสามัญลักษณะ
คนเราปรารถนาให้สิ่งที่สอดคล้องกับกิเลสของตนมีความจีรังยั่งยืน แต่อยากให้สิ่งที่ไม่สอดคล้องกับกิเลส เสื่อมสิ้นไปโดยเร็วแต่ความจริงทั้งความเสื่อมและความดับมีอยู่ในทุกสิ่งอยู่ตลอดเวลาเพียงแต่คนเราผู้ลุ่มหลงไม่ได้พิจารณาและมองไม่เห็นเท่านั้น มนุษย์มีกรรมเป็นของของตน ถ้าหลงลืมตนก็รังแต่จะก่อกรรมชั่วมากกว่ากรรมดี กรรมชั่วนั้นก็จะกลายเป็นวงจรอุบาทว์ให้ก่อกรรมชั่วอย่างอื่นต่อเนื่องกันไปไม่สิ้นสุดเป็นสังสารวัฏ ดังนั้นเพื่อเป็นการสกัดไฟแต่ต้นลม ควรพิจารณาพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย : บุคคลไม่ควรลืมตน
ที่มา วิชาการ.คอม
Add A Comment